Fruitful Writing

| Ζέλκα Ελευθερία | Όσες φορές μένει κρυμμένοςμπορώ κι εγώ να ‘μαι μια άλληΧαμογελώ, μιλάω ευγενικάπαίρνω βαθιά ανάσακοιτάω γύρω ατάραχηΈνα μικρό στόμα μού λέειπως ίσως να βρεθείκάπου μια χαραμάδακαι ξεπροβάλει αυτόςΚάτσε εκεί που είσαι,λέω, και μη μιλάςΚάνω για λίγο ακόμαπως ξεχνάω, πνίγωσχετικές θύμησεςκοιτάω από την άλληΚι άλλα χαμόγελανεύματα συγκατάθεσηςΥποκλίνομαιΣτους άλλους…

| Σπυροπούλου Κατερίνα | Ξέρεις τι;Κρίμα.Ήθελα τόσο να το ξέρεις ήδη…πως δεν υπάρχουν είδη.Όχι όταν είναι αληθινή. Αγάπη.Μύθος, λες.Ό,τι βολεύει τον καθένα.Η βολή γεννά το ψέμα,το ψέμα… κι άλλο ψέμα…τόσο, που δεν χωράςούτε στο ίδιο σου το δέρμα. Μια είναι.Πάντα μία.Ή την βλέπεις – ή όχι.Ή την αγκαλιάζεις – ή σε προσπερνά.…

| Οικονόμου Σοφία | Μη με ρωτάς αν γιορτάζω τον έρωτα!Ο έρωτας δε γιορτάζεται…μόνο βιώνεταιΔεν ζει σε πλεγμένα δάχτυλα και χείληΕίναι ελεύθεροςΚρυμμένος στα πέταλα ενός λουλουδιού,Στις νότες και στις λέξεις,Στα χρώματα του ορίζονταΔεν έχει πρόσωπο ο έρωταςΟύτε δέκτη, ούτε αντικείμενοΟ έρωτας είναι ανάγκηΗ ανάγκη της ψυχής να θυμηθείΝα βρει χαμένες…

| Αλεξανδρής Γιώργος | Πορεύτηκε στον ορίζοντα της ανατροπής,που τόλμησε να πιστέψει πως υπάρχεικαι κατάφερε ν’ ανθίσει προχωρημένα χρόνια,σπαταλημένα σε διάτρητους και γερασμένους αιώνες.Κι ανυψώθηκε πάνω απ’ την οικεία του άβυσσο,της σκοτεινής βεβαιότητας κι εγκαρτέρησης,αυτής που θεωρούσε ότι κατέχει και ελέγχεικαι την αρνήθηκε, υποκύπτοντας με σύνεσηστον ανυπότακτο κι αυτάρεσκο πειρασμό,να…

| Μίγκλη Μαρία | Θα κόψω από τις λήθης τον κήποΈνα λουλούδι.Αρχαίο τραγούδι, που πέρασεςΚαι πας.Ο δρόμος σου έγινεΜαρμάρινη αλάναΚαι μάτια λάγνα,Στο διάβα συναντάς. Ένα κλαδάκι ελιάςΚαι λίγο χώμα.Όταν τελειώνει ο κόσμος,Πάλι θα αρχινάς.Τριγύρω όλα πεθαίνουν,Και εσύ στέκεις ακόμα.Γιατί γεννήθηκεςΤο παν να κυβερνάς. ποίημα Μίγκλη Μαρία | Βιογραφικό

| Παναγοπούλου Νικολίτσα | Από τον κήπο των πουλιών και τα ψηλά τα δάση,τα σύννεφα, τ΄ άστρα, την αυγή τη μοσχομυρωδάτη…Φύλλο πλατάνι έστειλα, πνοή απ΄την πνοή μου,στα χέρια μου σε άφησε, ήσουν εσύ ψυχή μου. Μάτια μεγάλα γελαστά, χεράκια μου φτερούγες,άσπρες αγγέλων μου φωνές με θεικές φιγούρες.Σ΄ έκλεισα βαθιά μες…

| Μίγκλη Μαρία | Θέλω πολύ, να πάμε οι δυο μας μια βόλτα.Κάποια βραδιά, σε μια ανώνυμη οδόπου φέγγουν τα φώτα, σε ένα πάρκο μικρό.Τρελά γεγονότα συμβαίνουν εδώ. Θέλω πολύ, το θαύμα ξανά να το ζήσω.Να το κρατήσω σε φανάρι κλειστό.Να το φυλακίσω και όταν σε δω.Τα φώτα θα σβήσω,…

Στης άγρυπνης πόλης τα στενάκρέμασα το βλέμμα,κι η νύχτα ψιθύρισε απαλά:«στη μέρα ζει το ψέμα». Υγρό μπλε μετάξιη νύχτα γύρω μουκι εγώ πετάω αστέριαστην πόρτα του Θεού. Σαν ποιητής ή εραστής,κρύβω τη λέξη ή το φιλί,περιπλανιέμαι άγρυπνος,αδέσποτο σκυλί. Το λίγο φως της νύχταςστη σωστή στιγμήφωτίζει αλήθειεςκαι μου δίνει ζωή ……

| Πεταχτή Άρτεμις | Πιστεύω στην ένταση του ανέμουπου κάνει τα φύλλα να πέφτουν.Πιστεύω σε μένα που επιμένωνα σκαλίζω τις πέτρεςλειαίνοντας τις γωνίες. Πιστεύω στη δροσιά της βροχήςπου ποτίζει τη διψασμένη γη.Πιστεύω σε σένα που ανοίγεις τον χάρτηγια να μετακινηθείς κάποια μέτρα. Πιστεύω σε μας που απαριθμούμεόλους τους πιθανούς κινδύνουςκι…

| Βελούδας Πέτρος | Συννέφιασεσυννέφιασεη καλοσύνηκαι οι ρυτίδεςτης αναμονής γίναν πελώριαβουνάμε χιονισμένουςτους ώμους τουαπό τον πόνο της ματαιότητας…Συννέφιασεκαι δείπνησεη αγωνία μετον λαβύρινθοστην ψυχήτων συναισθημάτων…Συννέφιασεκαι τα μάτια του ουρανούδακρύσαν! ποίημα Βελούδας Πέτρος | Βιογραφικό

| Ντηλιά Γκέλη | Όρθια στάσου σαν έρχεται το τέλοςμην σε λυγίσει των αλλονών ο πόνοςμη σε λυπήσει η γλάστρα που μαράθηκε.Όρθια στάσου στο κέντρο του κύκλου της ζωήςέχοντας επιτέλους πει αυτά που ήθελεςκαι ας μην έπρεπεκαι κυρίως έχοντας προλάβεινα χαμογελάσεις στη μαυρίλα του τίποτε.Όρθια στάσου, φτάνουν πια τα όνειραώρα…

| Σπυροπούλου Κατερίνα | Πληγή ανοιχτή στον ουρανόαπόψε το φεγγάρι·φως κόκκινο στάζει στις στέγες. Σιωπηλά τα σπίτια,σιωπηλά τα δέντρα.Μόνο ο άνεμος γυρίζει στις γωνίες,αγκαλιά με τη νύχτα. Κάτω απ’ το ματωμένο φεγγάριοι μνήμες μας ξυπνούν.Λέξεις μισές,φιλιά που δίστασαν. Κι εκείνο, ψηλά,σαν μάτι κουρασμένο από τους αιώνες,φωτίζει τις μικρές μας απώλειεςκαι…

| Πούδη Άννα| Εκείνη τη νύχτα,το ρήγμα στην ψυχή μου ήταν μεγάλο,σχεδόν καταστροφικό. Έπεσε στο κενόκαι προκάλεσε την πιο μεγάλη έκρηξητοξικής χημικότητας,παρασύροντας στο πέρασμά τουθραύσματα εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Βαμμένα με αίμα. ποίημα Πούδη Άννα | Βιογραφικό

| Ανδρέου Δανιήλ | Καθώς ανέμιζαν οι ωδές της ημέρας στον αέρα,φωτίζοντας ο ήλιος τα δέντρα περπατούσα,μα γιατί δεν προσεχείς το κορμό μου; Ώσπου σε ειδώ να έρχεσαι μετά ριγμένα πέταλα των κήπων στα μαλλιά σου,χαιρετώντας το όμορφο απόγευμα του χειμώνα Πλησιάζεις την ευτυχία της ζωής,χαρίζοντας το φιλί σου σε…

| Ζορμπαλάς Γιάννης | Ήρθες- δροσιάς ψιλοβροχήστο διψασμένο στρώμα μου.Του έρωτα απαντοχή. Ελπίδας φύτρωσε δεντρίστο άγονο το σώμα μου.Ήρθες- βροχούλα δροσερή. Αγάπης σπέρμα στην ψυχή.Στ’ αφίλητο το στόμα μου,του έρωτα απαντοχή. Τώρα δεν είμαι μοναχή.Φως ιλαρό στο δώμα μου.Ήρθες- δροσιάς ψιλοβροχή,του έρωτα απαντοχή. Μια ηλιαχτίδα στη βροχή.Τώρα δεν είμαι μοναχή.…

| Σπληνάκη Δήμητρα | Εκείνο το βράδυ με συνόδευσεςστη μέση της πίσταςΤα μάτια μου έκλεισα ξανάκι αφέθηκα στην ηδονήτου αγγίγματός σου…Τα κορμιά μας χορευτέςπου δεν μπορούσαν να αντισταθούνσ’αυτόν τον τελευταίο χορό.Ρίγος τα διαπερνούσεκαθώς ενώνονταν για μιαν ακόμη φιγούρα.Τα πόδια μας μπερδεμένα,σέρνονταν ρυθμικά,χαϊδεύοντας το έδαφος,κινούμενα ανάμεσα σε αναμνήσεις…Με έσφιγγες πάνω σου.Ασφυκτικά…

Βάδιζες καθώς σκεφτόσουντι όμορφα θα ήταν όλα αν ήταν καινούργια.Αστράφτουν τα χάδιακάτω από τριμμένα σεντόνιακαι ξέπνοους ψιθύρουςΚάτω από νωχελικές καρέκλεςπληρωμένης συμπόνιας.Οι ξέγνοιαστες σελίδες της νιότης σουχλευάζουν το αστείο παρελθόν σουκαι το ακαθόριστο μέλλον σου.Αναρωτιέσαι που πήγε όλη η περηφάνειαμε κάποια ίχνη απογοήτευσηςκαι μερικά στοιχεία έρωτα.Μακρινές πολιτείες περιμένουντον γρήγορο ερχομό σουκαι…

Δεν πειράζει που είσαι σκληρός.Οι σκληροί άντρες όσα προβαίνουν τα εννοούν.Πειράζει, που δεν ακούς την καρδιά μουπώς χαροπαλεύει αδάμαστηστο στήθος σου όταν τη βάζεις.Πειράζει, που αγνοείς τα χείλη μουπώς περιμένουν ατάιστα και πάμπτωχανα τα φιλήσεις. *από την έκδοση Τρυφερά ανασαίνω | εκδόσεις Ιωλκός, 2020 ποίημα Δαραβάνη Ματίνα | Βιογραφικό

Αδιανόητο άπειρο,νεφέλες συρτές,χρονικές δίνεςμε ακμές ορατές και αόρατες στο κρακ του χρόνουό,τι υπήρξε μένει πίσω. Χρόνος ξεθωριασμένος,σε ατέρμονη αναμέτρηση με το μηδέν.Το σύμπαν συσπάται αθόρυβα,οι στιγμές στέκουνσαν σκιές που δεν επιστρέφουν. Και η αιωνιότητααναπνέει μόνη της,απαλή και αμετάβλητη. Εκεί, στο κρακ του χρόνου,έρχεται η Αναγέννηση. ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό

Having the moonunder my armpitI am coming to shed lightto the darkness that hinders youfrom coming towards methus, you are getting lost all the timeretrogressingbetween the chaos of our two worldsthat haven’t met yet.I am comingand my armpit is bleedingthe way the moon, like a sickle,is cutting itevery time I…