Fruitful Writing

Having the moonunder my armpitI am coming to shed lightto the darkness that hinders youfrom coming towards methus, you are getting lost all the timeretrogressingbetween the chaos of our two worldsthat haven’t met yet.I am comingand my armpit is bleedingthe way the moon, like a sickle,is cutting itevery time I…

Soul should connect love with body. Heart should penetrate love on the mind. And we should fight it, love. Soul should separate love from body. And as we drink the taste of love, the bitter taste of separation should separate love. We love to have each other. To live together.…

Με ένα λάμδα. Με ένα, σου λέω.Έτσι γράφεται το χαμόγελο. Να έχει μια άκρηνα κρατιέται από τα χείλη.Δεν χρειάζεται να το στολίζεις πολύ.Του αρκεί η χαρά, το νοιάξιμο, η αλήθεια. Αλήθεια. Επίσης με ένα λάμδα. Ολιγαρκής κι αυτή.Θέλει βέβαια λίγο θάρρος παραπάνω,μα -αν την εμπιστευτείς- σε ανταμείβειμε όλα της τα…

Τις νύχτες γίνομαι καπνός και ανεβαίνωΜέσα από τα στενά και πάνω από τις σκεπέςΚαι μόλις έρθει το πρωί παραβγαίνωΜε αυτά που γίνανε τώρα και χτες. Κρέμομαι από τα χείλη σουΣαν μου μιλάν και ύστερα σφίγγουν νευρικάΖηλεύω όταν βλέπουνε οι φίλοι σουΜέσα στα μάτια σου τα μελαγχολικά. Και όπως παλεύω να…

Και ήταν, θαρρώ, σαν χθες,όταν σε πρώτο αντίκρισα —σαν το φωςπου φτάνει στις χαραμάδεςκαι τις φωτίζει. Γέμισε η σιωπή μουμε χρώματα και μελωδίες,που ηχούν σε κάθε σημείο,κρυφό και φανερό. Ήμουν νύχτα.Έγινα μέρα.Ήμουν στο εδώ και στο εκείκαι στο κενό — χωρίς ζωή,μέχρι που σε είδα την Αυγή. Στιγμές μικρές και…

Εκεί που δεν φτάνει το βλέμμαμένει χώροςγια ένα χάδι. Όσα δεν άντεξε η καρδιάχώρεσαν σε μια παλάμη. Κι ύστερα,αυτά τα μπλε μάτιαπου δεν χωρούν πουθενά.. ποίημα Σπυροπούλου Κατερίνα | Βιογραφικό

Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαμε λέξεις σαν βροχής καρεκλοπόδαραχοντρά που αφήνουν στρογγυλό σημάδιεκεί που τη ρουφά το χώμα λαίμαργα Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαξαπλωμένο χειμωνιάτικο φεγγάριπου κάρφωσε στα σκοτεινά νερά του κόσμουτην αιώνια απόλυτη σοφία του Να ‘γραφα λέει ένα ποίημαπέτρα αιχμηρή που δεν κατάφερενα τη λειάνει το ποτάμι που…

Βροχή και νοτισμένη γη,απάνθρωπη ξηρασία αναμοχλεύεικάτω από τα κιτρινισμένα φύλλα,μιας συγκομιδής σαπισμένων υποσχέσεων,μιας ουδέτερης στάσης των απαρχαιωμένων χρόνων,σταγόνες πέφτουν στο χώμα δειλάσαν ξεχασμέναετοιμόρροπα σύννεφα. ποίημα Συντέτα Γιώτα | Βιογραφικό

{Ακροστιχίδα – νέος χρόνος αθανασία ψυχής η αγάπη} Νέος χρόνος ήρθε με του Γενάρη το πρώτο λιόφωτο πρωινό.Έλα αγαπημένη, μαζί να χαρούμε της νέας χρονιάς τον ερχομό.Όνειρο μαγεμένο να μείνει η αγάπη μας, κρυφό και γιορτινό,Στο διάβα του χρόνου, τραγούδι να το ακούμε αγγελικό.*Χορό να στήσει η πλάση για το…

Πόσο με τρομάζουν οι σιωπέςόταν η καρδιά κάνει θόρυβο. Είναι αυτές οι στιγμέςπου θες να φωνάξεις δυνατά,να τα πεις όλα, μα οι λέξειςδεν χωρούν στην αγάπη. Μόνο κάποιες φευγαλέες ξεγλιστρούνγια να δηλώσουν το παρώνκαι μετά σιωπή ξανά. Στην αγάπη «σύμφωνα» δε χωρούνγια να φτιαχτούν οι λέξεις. Μια ματιά αρκείγια να…

Θα έρθει η μέρα που θα σηκωθείς,από την άβυσσο θα συρθείς.Θα έρθει η μέρα που θα λυτρωθείς,και τα δίκαια θα βρεις. Το αίμα σου δεν θα καίει, ζωή δεν θα ρέει,όπως την είχες φανταστεί. Θα έρθει η μέρα που θα τερματίσεις,και τα θεριά μέσα σου θα ξυπνήσεις.Όταν πέσεις και στον…

Είχε μεγαλώσει,προτιμούσε όμως ακόμηνα παίζει σαν μικρό παιδί,αρνούμενη να αποχωριστείτα παιχνίδια της.Οι γονείς ανησύχησαν.Ο ψυχολόγος το είπεπαλιμπαιδισμό.Μια θεία το είδεως εκκεντρικότητα.Μα αν την κοιτούσαν προσεκτικά,θα έβλεπαν ότι δεν έπαιζε,προσποιούνταν,επειδή αρνούνταν να μπειστον κόσμο των μεγάλων,επειδή αρνούνταν να γίνειη ίδια το παιχνίδιστα χέρια των άλλων. *από την έκδοση Κινούμενη αλήθεια |…

Είχα έναν έρωτα στα χέριαπου έψαχνε προορισμόπέρασε κρύα καλοκαίριαβρήκε φθινόπωρο ζεστό Τον αγκαλιάσανε τα φύλλατον ταξιδέψανε στη γηκαι της ξεδίψασε τα χείλιαμε το δικό του το φιλί Κι ύστερα έφτασε στο σύμπανμες στον απέραντο ουρανόεδώ ανήκεις τ´ άστρα του είπανστο χάραμα… στο δειλινό… Τότε τα βέλη σου να ρίχνειςτότε.. που…

Τρέχαμε και ξοπίσω μαςΠέφτανε γαρύφαλλα Προοικονομώντας το τέλος που θα έρθειΚάναμε πως δεν τα βλέπαμεΠετάξαμε κάτω τα γυαλιά μας Τα τσαλαπατήσαμε με τα χρωματιστά παπούτσια μαςΉταν μονόχρωμα αλλά τα βλέπαμε πολύχρωμαΚαι ύστερα απορήσαμε με το χρώμα τους Αναρωτιόμασταν πως είναι δυνατόνΤα παπούτσια μας να βάφτηκαν μαύρα Θα τα έβαφα ξανά…

Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.Ανθολογώ αιτήματαδύο γενιών χαμένων.Από τα παραπήγματακλέβω θαμπά συνθήματατων περιφρονημένων.Εγώ δεν γράφω ποί(η)ματα.Μελοποιώ τα κρίματααρχόντων κι αρχομένων.Των βουλευτών ταξίματα,διαφθοράς πατήματα-ρουσφετοβολεμένων.Νεοελλήνων πλέγματασ’ ακτές, δάση και ρέματα,ονείρων μαντρωμένων.Όσων προσμένουν θαύματαμέχρι βαθιά γεράματα.Των εξαπατημένων.Όσων ζητούν και εύσημακι ας κλέβουν φόρους κι ένσημα.Των διαπλεκομένων.Που ’ναι πάντα στα πράγματα.Σε δείπνα-σε θεάματα,κομμάτων συρραμμένων.Κι όσων…

Περιμένοντας την ελπίδα που χάθηκεστον ορίζοντα μαζί με ένα ηλιοβασίλεμα.Ο ήλιος την αγκάλιασε και την έκρυψε μακριά.Την ζήλεψε και αυτός.Ποιος ξέρει πότε θα την ανατείλει… Η μοναξιά πικρήαγναντεύει ένα πέλαγος συναισθημάτωνέτοιμο να υποδεχτεί όνειρα του χθεςπου σημάδεψαν την ζωή μου.Κρυφά σαν θεατήςπίσω από την κουρτίνα του μυαλού μουδεμένη με δαντέλες…

Απόσταση από τα μάτια του ήλιουΣώμα πίνακας ζωγραφικής που φοράμόνο την έμπνευση μιας ντυμένης λέξηςκαι χορεύει μεθυσμένοστις χρονοβόρεςπαραισθήσεις του ονείρου… Απόσταση, μοναξιάαπό το παράθυρο τωνεπιστολών του πόνουΓράμματα μακρινάΓράμματα πεταμέναστα σιωπηλά ταξίδιατων κρυφών σου αναζητήσεωνστα ναυαγισμένα καράβια του νόστου… Απόστασηχαρά ξεχασμένηστα ντουλάπιατης άγρυπνης τύχηςΜακριά τα σύνορατης αναζήτησης του εαυτού…Απόδραση σε απόστασηαναπνοής…

Πάρε από το σώμα μου τη μυρωδιά,την αίσθηση του δέρματος ανάμεσα στα δάχτυλακαι τις σταγόνες ιδρώτα όπως γεννιούνται. Πάρε τις σκιές που σχηματίζουν τα άκρα μουκαι τους ήχους από τις κινήσεις. Πάρε μαζί σου ένα ματοτσίνορο που έπεσεκαι το χνούδι που κάθισε στο γόνατό μου. Μην αφήσεις ούτε αμυχές απροσεξίαςούτε…

Σου μοιάζει το φεγγάρι, αγάπη μου.Κοίτα το πώς σε ζηλεύει,(κοίτα το) πώς δυσφορείׄ·απ’ την αέναη προσοχή που σου δείχνωμία τυφλή θαλπωρή ανομίαςξεπροβάλλειαπό τα μάτια τουόσο αργά κι αν είναι τα όνειρα. *από την έκδοση Τρυφερά ανασαίνω | εκδόσεις Ιωλκός, 2020 https://iolcos.gr/eshop/titlos/tryfera-anasaino/ ποίημα Δαραβάνη Ματίνα | Βιογραφικό

Αυτές τις μέρες μου ‘ρχεταιβαθιά μες στην καρδιά μου,τα όνειρα τα παιδικάπου φύγανε σταγόνες. Είχα τα χέρια μου κοντάδεν άπλωσα να πάρω,λίγη ψυχή, λίγη καρδιάκαι φύγανε σταγόνες. Δεν ήταν δύσκολο να πεις,μα ο άνεμος φυσούσε,πήρε τα δάκρυα η βροχήκαι γίνανε σταγόνες. Και όλο αυτό που κράτησααπ’ την παιδική μου εικόνα,ήταν…